ŚOI w magazynie — widoczność, antypoślizg i ochrona słuchu przy wózkach

Magazyn nie jest jednym stanowiskiem, tylko ciągiem operacji, przez które przejeżdża ten sam wózek: przyjęcie z doku, odstawienie do gniazda regałowego, uzupełnianie lokacji kompletacyjnych, kompletacja, pakowanie i wydanie. Człowiek pieszo i maszyna o masie kilku ton dzielą tę samą posadzkę przez całą zmianę, a natężenie ruchu rośnie dokładnie wtedy, gdy rośnie presja czasu — przy domykaniu wysyłki.

Z punktu widzenia środków ochrony indywidualnej daje to trzy narażenia, które w magazynie występują równocześnie i wzajemnie się wzmacniają:

• widoczność — pieszy wchodzi w pole pracy wózka, którego operator ma ograniczone pole widzenia przez maszt, ładunek i konstrukcję dachu ochronnego;
• poślizg — posadzka magazynowa rzadko jest sucha i czysta: kondensat przy bramie, woda i błoto wniesione z placu, fragmenty folii stretch, pył kartonowy, olej z układu hydraulicznego;
• hałas — agregaty chłodnicze, przenośniki i owijarki dają tło stałe, a uderzenia palet, opuszczanie mostka przeładunkowego i sygnały cofania dokładają zdarzenia szczytowe.

Te trzy narażenia nakładają się na siebie w sposób typowy dla logistyki. Pracownik, który dobrze słyszy sygnał cofania, ale ma na sobie kurtkę zakrywającą pasy odblaskowe, jest niewidoczny. Pracownik w prawidłowej klasie odzieży, ale w obuwiu dobranym do suchego betonu, przewraca się na wilgotnym mostku. Dlatego dobór prowadzi się strefami, a nie kategoriami zakupowymi.

Ten materiał dotyczy wyłącznie środków noszonych przez człowieka i ich przypisania do stref oraz stanowisk magazynowych. Organizacja ruchu wewnętrznego — bariery, oznakowanie ciągów, rozdzielenie ruchu pieszego i maszynowego — jest opisana w osobnym opracowaniu i nie jest tu powielana. Kosztorys zakupu środków ochrony indywidualnej, polityka ich wydawania i ewidencji oraz ogólny schemat doboru wynikający z oceny ryzyka mają własne sekcje w poradniku nadrzędnym.

Pierwszym krokiem jest rozpisanie obiektu na strefy różniące się parametrami fizycznymi, a nie funkcją biznesową. Dwie strefy o tej samej nazwie w dwóch magazynach mogą wymagać zupełnie innego zestawu, jeśli różni je posadzka, temperatura albo źródło hałasu.

Ta sama osoba może w ciągu zmiany przejść przez cztery z tych stref. Dlatego zestaw projektuje się dla trasy pracownika, a nie dla pojedynczego punktu. Praktyczna konsekwencja: obowiązuje najostrzejszy wymóg z całej trasy, chyba że w strefie granicznej zaplanujesz miejsce na zmianę wyposażenia — na przykład przy śluzie mroźni albo przy wyjściu na plac.

Ostrzejszy wymóg nie zawsze oznacza wyższą klasę wszystkiego. Jeśli pracownik wchodzi na dok raz na zmianę, sensowniejsze bywa utrzymanie kompletu klasy 3 na doku niż podnoszenie klasy dla całego magazynu. Decyzję zapisz przy strefie, bo to ten zapis trafia później do specyfikacji technicznej.

Norma EN ISO 20471 opisuje odzież ostrzegawczą o intensywnej widzialności i dzieli ją na trzy klasy według minimalnych powierzchni materiałów. Klasa nie jest deklaracją marketingową — wynika z pomiaru powierzchni w metrach kwadratowych.

Trzy rzeczy decydują o tym, czy zamówiona klasa faktycznie działa w magazynie.

Klasa dotyczy elementu albo kompletu

Sama kamizelka nie osiąga klasy 3 — brakuje jej powierzchni. Producent może deklarować klasę dla zestawu (kurtka plus spodnie); wtedy klasa obowiązuje tylko wtedy, gdy oba elementy są noszone jednocześnie. Zapisz w specyfikacji, czy kupujesz element, czy komplet, bo od tego zależy, co pracownik ma na sobie w rzeczywistości.

Rozmiar zmienia powierzchnię

Powierzchnie z tabeli to wartości minimalne. W najmniejszych rozmiarach margines jest niewielki, a nadruk logotypu albo kieszeń naszyta na materiale tła potrafi go skonsumować. Zażądaj potwierdzenia klasy dla najmniejszego i największego rozmiaru w zamówieniu oraz informacji, gdzie wolno umieścić nadruk.

Odblask zużywa się w praniu

Materiał odblaskowy o właściwościach oddzielnych startuje z poziomu 330 cd/(lx·m²) przy geometrii pomiarowej 12’/5° i traci właściwości z każdym cyklem prania. Producent podaje na etykiecie maksymalną liczbę cykli — w praktyce od kilku do kilkudziesięciu. Wymagaj protokołu retrorefleksji po deklarowanej liczbie prań i zapisz tę liczbę przy modelu, bo to ona wyznacza realną żywotność odzieży w magazynie, gdzie kurz kartonowy wymusza częste pranie.

Osobna kwestia to operator siedzący w kabinie. Widoczna jest przede wszystkim górna część tułowia i ramiona, więc pasy odblaskowe rozmieszczone wyłącznie na wysokości bioder nie spełniają swojej funkcji, gdy operator jest w maszynie. Natężenie oświetlenia w korytarzach regałowych bywa niskie — w przejściach obsługiwanych typowo projektuje się rząd 150 lx, a w strefie pakowania 300 lx — i przy dolnej granicy klasa 2 jest wartością wyjściową, a nie zapasem.

Wypadki poślizgnięć w magazynie mają zwykle jedno źródło: między podeszwą a posadzką pojawia się warstwa, której nie było w momencie doboru obuwia. Dlatego dobór zaczyna się od inwentaryzacji mediów, a nie od katalogu.

Dwa badania stosowane w oznaczeniach obuwia opisują różne sytuacje. Badanie na płytce ceramicznej z roztworem środka powierzchniowo czynnego odpowiada mokrej posadzce — wymaga współczynnika tarcia co najmniej 0,32 przy poślizgu płaskim i 0,28 przy poślizgu piętowym. Badanie na płycie stalowej z gliceryną odpowiada powierzchni zaolejonej i ma progi niższe: 0,18 dla poślizgu płaskiego i 0,13 dla piętowego. Te progi pokazują skalę problemu — na zaolejonej stali fizyka daje kilkukrotnie mniej przyczepności niż na mokrej ceramice, więc medium olejowe wymaga osobnej decyzji, nawet jeśli w reszcie magazynu obuwie sprawdza się bez zastrzeżeń.

Obuwie bezpieczne opisuje EN ISO 20345. Kod na wyściółce i w deklaracji zgodności jest ciągiem symboli, z których każdy odpowiada konkretnemu badaniu. W magazynie kluczowe są te poniżej.

Osobna sprawa to oznaczenia antypoślizgowe. W starszej edycji normy funkcjonowały kody SRA (płytka ceramiczna ze środkiem powierzchniowo czynnym), SRB (stal z gliceryną) i SRC (oba badania). W aktualnej edycji odporność na poślizg stała się wymaganiem podstawowym dla obuwia bezpiecznego, a kody SRA, SRB i SRC są wycofywane na rzecz oznaczenia dodatkowego SR. W praktyce na rynku spotkasz jednocześnie modele certyfikowane do obu edycji. Nie porównuj więc samych liter — sprawdź w deklaracji zgodności, do której edycji normy odniesiono certyfikat i jakie badania faktycznie wykonano.

Warto też rozdzielić dwie rzeczy, które w magazynach elektroniki bywają mylone. Oznaczenie A to obuwie antyelektrostatyczne o rezystancji 0,1–1000 MΩ, czyli o bardzo szerokim zakresie. Stanowiska chronione przed wyładowaniami elektrostatycznymi mają wymagania własne, znacznie węższe, i obuwie z samym kodem A ich nie spełnia. Jeśli w magazynie jest wydzielona strefa ESD, opisz ją osobno w specyfikacji.

Podeszwa nie działa w próżni. Ta sama para butów zachowa się inaczej na żywicznej posadzce lanej i na betonie ze zatarciem mechanicznym. Posadzki klasyfikuje się badaniem na pochylni, w którym operator w znormalizowanym obuwiu porusza się po powierzchni pokrytej olejem — wynikiem jest klasa od R9 do R13, a przy posadzkach z przestrzenią wypełnienia dodatkowo objętość V.

W magazynach dominują dwie skrajności. Posadzka żywiczna lana jest gładka i łatwa w utrzymaniu, ale przy pierwszej warstwie wody staje się wymagająca — cały ciężar przenosi się na podeszwę. Beton zbrojony ze zatarciem daje więcej przyczepności, ale ściera bieżnik szybciej, więc dobre obuwie traci właściwości nie w wyniku uszkodzenia, tylko cichego zużycia rzeźby.

Praktyczny wniosek: zapisz klasę posadzki dla każdej strefy z tabeli stref i dopiero do niej dobieraj oznaczenie podeszwy. Jeśli klasa posadzki jest nieznana, punktem odniesienia jest medium — z poprzedniej sekcji. Jeżeli w jednej strefie występuje jednocześnie woda i olej, decyduje wariant trudniejszy, czyli badanie z gliceryną.

Profil hałasu w magazynie różni się od profilu w hali produkcyjnej. Na produkcji dominuje poziom stały, generowany przez maszyny w cyklu. W magazynie tło bywa umiarkowane, ale nakładają się na nie zdarzenia krótkie i głośne, które nie podnoszą znacząco ekspozycji uśrednionej, a mimo to mogą przekroczyć wartości dopuszczalne dla szczytu.

Typowe źródła to: agregaty chłodnicze i sprężarki (tło stałe), przenośniki rolkowe i sortery (tło zmienne), owijarki i maszyny spinające (cykle), sygnały cofania i klaksony wózków (zdarzenia krótkie), opuszczanie mostka przeładunkowego oraz zrzut palety lub kraty metalowej (szczyty impulsowe).

Konsekwencja metodyczna jest w magazynie ważniejsza niż same liczby. Kompletator przemieszcza się w ciągu zmiany przez kilka stref, więc pomiar punktowy przy sorterze albo przy agregacie nie opisuje jego narażenia. Do stanowisk mobilnych stosuje się dozymetrię osobistą przez reprezentatywny fragment zmiany, obejmujący szczyt wysyłki, a nie godziny o najniższym ruchu. Dla stanowisk stałych, na przykład przy owijarce, wystarcza pomiar w punkcie pracy.

Zapisuj trzy wielkości równocześnie: L_EX,8h, L_{A max} oraz L_{C peak}. Magazyn potrafi mieć ekspozycję dobową poniżej progu działania i jednocześnie przekroczenie wartości szczytowej przy rozładunku. Sam wynik uśredniony prowadzi wtedy do wniosku, że ochrona słuchu nie jest potrzebna — co jest błędem, a nie oszczędnością.

W hali produkcyjnej nadmiar tłumienia bywa niegroźny. W magazynie jest niebezpieczny, bo pracownik musi usłyszeć sygnał cofania, klakson i ostrzeżenie głosowe. Ochronnik dobrany „im więcej, tym lepiej” odcina te sygnały razem z hałasem, a pracownik zaczyna go zdejmować.

Poziom skuteczny pod ochronnikiem szacuje się metodą jednoliczbową: L’_A = L_C,eq − SNR, gdzie SNR jest wartością tłumienia deklarowaną przez producenta dla ochronnika badanego według serii EN 352. Wynik ocenia się według przedziałów.

Poniżej przykład rachunkowy dla strefy kompletacji, w której pomiar dał L_A,eq równe 88 dB(A) oraz L_C,eq równe 91 dB(C). Bez ochrony ekspozycja przekracza wartość dopuszczalną 85 dB(A) o 3 dB.

Właściwy zakres dla tej strefy mieści się więc między 13 a 17 dB SNR — czyli w obszarze ochronników o umiarkowanym tłumieniu, a nie modeli o najwyższych parametrach katalogowych. To typowy wynik dla magazynu i typowy powód rozczarowania, gdy zamówienie idzie „po najwyższym SNR”.

Konstrukcje, które w magazynie mają przewagę

• Ochronniki poziomozależne (badane według EN 352-4 dla nauszników, EN 352-7 dla wkładek) przepuszczają dźwięki ciche i tłumią głośne — pozwalają usłyszeć sygnał cofania i rozmowę przy niskim tle.
• Ochronniki o tłumieniu zbliżonym w pasmach mniej zniekształcają mowę niż modele silnie tłumiące wysokie częstotliwości, w których sygnały ostrzegawcze giną najszybciej.
• Wkładki sprawdzają się przy pracy zmiennej i w cieple, ale wymagają czystych rąk — w strefie z pyłem kartonowym to realne ograniczenie higieniczne.
• Nauszniki są łatwiejsze do kontroli wzrokowej i szybkiego zdjęcia, ale ich tłumienie spada, gdy poduszki nie przylegają — na przykład przy oprawkach okularów, kapturze albo czapce.

Strefy odpowiadają na pytanie „gdzie”, stanowiska na pytanie „kto”. Poniższa siatka jest punktem wyjścia do przypisania — konkretne oznaczenia potwierdź parametrami swojego obiektu z wcześniejszych sekcji.

Dwie uwagi porządkowe. Praca z podestu wózka do kompletacji wysokiego składowania wymaga ochrony przed upadkiem z wysokości — to odrębny zestaw opisany w materiale poświęconym pracy na wysokości i nie jest tu rozwijany. Ochrona głowy dzieli się natomiast wyraźnie: czapka przeciwuderzeniowa według EN 812 chroni przed uderzeniem o nieruchomą przeszkodę, na przykład o belkę regału albo o konstrukcję maszyny, i nie zastępuje hełmu według EN 397, który chroni przed przedmiotem spadającym z góry. W magazynie regałowym potrzebne bywają oba rozwiązania, w różnych strefach.

Najczęstsza przyczyna nieskuteczności środków ochrony w magazynie nie leży w parametrach pojedynczego wyrobu, tylko w konflikcie między nimi. Pracownik rozwiązuje ten konflikt sam — zwykle zdejmując element, który przeszkadza najbardziej.

• Kurtka zimowa narzucona na kamizelkę ostrzegawczą zakrywa materiał tła i pasy odblaskowe. Efektywna klasa spada do zera. Rozwiązaniem jest kurtka certyfikowana jako odzież ostrzegawcza, a nie warstwa nakładana na kamizelkę.
• Kaptur i nauszniki wykluczają się mechanicznie. Materiał między poduszką a głową rozszczelnia ochronnik i obniża realne tłumienie poniżej wartości deklarowanej.
• Czapka przeciwuderzeniowa z daszkiem i nauszniki kolidują pałąkiem. Jeśli oba elementy są konieczne, wybierz nauszniki mocowane do ochrony głowy albo wkładki.
• Oprawki okularów pod poduszką nausznika tworzą szczelinę. Przy stanowiskach wymagających ochrony oczu i słuchu jednocześnie wybieraj oprawki o cienkich zausznikach.
• Rękawice a terminal radiowy i skaner — rękawica o wysokiej odporności na przecięcie, ale grubym splocie, uniemożliwia obsługę ekranu. Pracownik zdejmuje ją przy każdym skanie, czyli kilkadziesiąt razy na zmianę.
• Nadruk logotypu na materiale tła zmniejsza powierzchnię zaliczaną do klasy. Ustal z dostawcą dopuszczalne miejsca nadruku przed zamówieniem.
• Obuwie z izolacją od zimna a wkładki ocieplane kupione osobno — wkładka spoza dokumentacji producenta zmienia geometrię buta i może unieważnić deklarowane właściwości.

Sprawdzenie kompatybilności jest tanie i szybkie: zbierz kompletny zestaw dla jednego stanowiska, przeprowadź w nim jedną pełną trasę pracownika i zapisz, co przeszkadza. Ta próba wykrywa problemy, których nie widać w kartach katalogowych, bo karty opisują wyroby pojedynczo, a pracownik nosi je razem.

Przejście do strefy o obniżonej temperaturze nie polega na dołożeniu kurtki. Zmienia się odzież, obuwie, rękawice, a często również ochronnik słuchu, bo agregaty pracują tam stale, a kondensat niszczy poduszki nauszników.

Strefą, w której zdarza się najwięcej poślizgnięć, nie jest wnętrze mroźni, tylko jej próg. Ciepłe, wilgotne powietrze wpadające przy otwarciu bramy wykrapla się i zamarza na posadzce po stronie zimnej, a szron topi się i tworzy kałużę po stronie ciepłej. Ten obszar potrzebuje najostrzejszego wariantu podeszwy w całym obiekcie, mimo że na planie zajmuje kilka metrów kwadratowych.

Drugi problem to zaparowanie. Pracownik wchodzący z mroźni do strefy dodatniej traci widoczność na kilkadziesiąt sekund — w tym czasie znajduje się w polu ruchu wózków. Jeżeli nie da się tego rozwiązać wyposażeniem, zaplanuj miejsce zatrzymania poza torem jazdy; jest to jednak decyzja z zakresu organizacji przestrzeni, opisanej osobno.

Środek ochrony, który nie jest noszony, nie chroni. W magazynie ma to bardzo konkretny wymiar sezonowy i najczęściej dotyczy odzieży ostrzegawczej.

Latem na doku i pod dachem hali bez klimatyzacji odzież o dużej powierzchni materiału tła — czyli dokładnie klasa 3 — staje się nieakceptowalna termicznie. Pracownik zdejmuje kurtkę i zostaje w koszulce, a klasa spada poniżej minimum wymaganego dla strefy. Rozwiązaniem nie jest obniżenie wymagań, tylko wykonanie letnie: lekkie tkaniny, wersje siatkowe o powierzchni wystarczającej dla deklarowanej klasy, koszulki polo z pasami odblaskowymi jako element kompletu.

Zimą i przy pracy częściowo na zewnątrz dochodzi ochrona przed opadem. Odzież chroniąca przed deszczem jest opisana normą EN 343, a jej parametry — odporność na przenikanie wody i opór pary wodnej — decydują o tym, czy pracownik wytrzyma w niej zmianę. Odzież przeciwdeszczowa musi być jednocześnie odzieżą ostrzegawczą, a nie peleryną narzucaną na kamizelkę.

Trzeci czynnik sezonowy to posadzka na doku. Zimą powierzchnia mostka bywa jednocześnie mokra, zasolona i zimna; latem ta sama powierzchnia jest sucha przez większość dnia. Jeśli obuwie dobierzesz według warunków lipcowych, w styczniu okaże się niewystarczające. Dobór prowadź według wariantu trudniejszego i zapisz to uzasadnienie przy strefie.

Sygnałem ostrzegawczym, który warto obserwować, jest samodzielna modyfikacja wyposażenia przez pracowników: podwinięte rękawy kurtki ostrzegawczej, rozpięta kamizelka, ochronnik zawieszony na szyi zamiast na uszach, obuwie zamienione na własne. Każdy z tych objawów wskazuje konkretny konflikt w zestawie, a nie brak dyscypliny.

Poniższa lista dotyczy wyłącznie doboru i użytkowania w warunkach magazynowych. Każda pozycja ma prosty test sprawdzający.

• Klasa 1 tam, gdzie potrzebna jest 2 lub 3. Szelki odblaskowe albo same spodnie ostrzegawcze nie dają wymaganej powierzchni w polu ruchu wózków. Test: zmierz w karcie wyrobu powierzchnię materiału tła.
• Jedna klasa dla całego obiektu. Dok i korytarz regałowy mają inne oświetlenie, prędkości i tła. Test: sprawdź, czy w specyfikacji występuje więcej niż jedna klasa.
• Obuwie dobrane do „magazynu”, a nie do medium. Model sprawdzający się na suchym betonie zawodzi na zaolejonym stanowisku ładowania. Test: wskaż dla każdej strefy medium z tabeli mediów.
• Ochronniki dobrane po najwyższym SNR. Prowadzi to do poziomu skutecznego poniżej 70 dB(A) i do zdejmowania ochronnika. Test: policz L’_A dla wybranego modelu.
• Pomiar punktowy zamiast dozymetrii osobistej. Dla kompletatora przemieszczającego się między strefami pomiar w jednym punkcie nie opisuje ekspozycji. Test: sprawdź, czy protokół podaje sposób pomiaru.
• Pominięcie wartości szczytowej. Uderzenie palety potrafi przekroczyć 135 dB(C) przy ekspozycji dobowej poniżej progu działania. Test: sprawdź, czy w protokole jest L_{C peak}.
• Warstwy odzieży zakrywające odblaski. Kurtka bez certyfikatu narzucona na kamizelkę zeruje klasę. Test: obejrzyj pracowników w warunkach zimowych, a nie w lipcu.
• Specyfikacja bez pełnego ciągu oznaczeń. Zapis „obuwie S3” bez informacji o badaniu antypoślizgowym, izolacji od zimna czy rodzaju wkładki nie pozwala zweryfikować dostawy. Test: porównaj zapis w specyfikacji z kodem na wyściółce dostarczonej pary.
• Brak potwierdzenia liczby cykli prania. Odzież ostrzegawcza traci retrorefleksję i po przekroczeniu deklarowanej liczby prań przestaje spełniać klasę. Test: sprawdź piktogram na etykiecie.
• Zestaw nietestowany razem. Wyroby zgodne pojedynczo mogą się wykluczać w komplecie. Test: przejdź pełną trasę pracownika w kompletnym zestawie.

Dofinansowanie z ZUS na poprawę bezpieczeństwa i higieny pracy obejmuje działania inwestycyjne oraz wariant inwestycyjno-doradczy. Parametry, które warto znać na etapie planowania zakresu:

• poziom dofinansowania do 80% wartości projektu;
• minimalna kwota dofinansowania 15 000 zł;
• maksymalna kwota dofinansowania dla działań inwestycyjnych 345 000 zł;
• maksymalna kwota dla projektu inwestycyjno-doradczego 350 000 zł, w tym maksymalnie 5 000 zł na doradztwo;
• łączny poziom dofinansowania wszystkich działań inwestycyjnych projektu w zakresie pkt 24 Katalogu działań, czyli zakupu środków ochrony indywidualnej, nie może być większy niż 40 000 zł — i to ten limit, a nie kwota maksymalna dla całego projektu, wyznacza budżet zakupu ŚOI.

Z całej analizy opisanej wyżej do dokumentacji przechodzą cztery rzeczy: mapa stref z parametrami (medium na posadzce, klasa posadzki, natężenie oświetlenia), protokół pomiaru hałasu z wartościami L_EX,8h, L_{A max} i L_{C peak} oraz opisem metody pomiaru, przypisanie środków do stanowisk oraz specyfikacja techniczna z pełnym ciągiem oznaczeń dla każdego modelu. Do tego dochodzą oceny ryzyka zawodowego dla wszystkich stanowisk pracy objętych projektem, zawierające elementy wskazane w Wytycznych do opracowania oceny ryzyka zawodowego, oraz komplet dokumentów wymaganych w pkt 24 Katalogu działań: dokumentacja przeprowadzonego doboru środków ochrony indywidualnej, wiążąca zagrożenia i warunki na stanowisku pracy z konkretnymi wybranymi rozwiązaniami, szczegółowy wykaz środków ochrony z określeniem zakresu stosowania dla każdego środka, podaniem typu, parametrów i producenta oraz uzasadnieniem wyboru, deklaracje zgodności UE dla każdego ŚOI, a także wizualizacja środków zaplanowanych do zakupu, o ile nie występują w ofercie handlowej.

Dwa zastrzeżenia porządkowe. Po pierwsze, w pkt 24 Katalogu działań nie podlega dofinansowaniu sprzęt roboczy — wprost wymienione są odzież, rękawice i obuwie — ani narzędzia pracy i sprzęt pomocniczy; finansowane są środki ochrony indywidualnej, a nie wyposażenie robocze o zbliżonej nazwie handlowej. Dofinansowaniu nie podlegają też działania i czynności związane ze szkoleniami, więc instruktaż z użytkowania środków ochrony pozostaje obowiązkiem pracodawcy realizowanym poza budżetem projektu. Po drugie, decyzje w sprawie wniosków podejmuje ZUS na podstawie obowiązującego regulaminu, więc każdą kwotę i każdy limit weryfikuj w jego aktualnej wersji.

Kosztorys zakupu środków ochrony indywidualnej oraz zasady ich wydawania i ewidencjonowania są opisane w poradniku nadrzędnym poświęconym środkom ochrony indywidualnej i nie są tu rozwijane. Jeżeli chcesz zweryfikować przypisanie środków do stref w konkretnym obiekcie, opisz układ magazynu i wyniki pomiarów w formularzu.

Scenariusz MODELOWY. Poniższy przykład jest konstrukcją obliczeniową przygotowaną na potrzeby tego materiału. Nie opisuje zrealizowanego projektu ani żadnego konkretnego zakładu.

Założenia: magazyn dystrybucyjny o powierzchni około 4 000 m², posadzka żywiczna lana w strefie kompletacji i beton zatarty mechanicznie w strefie przyjęć, sześć wózków na zmianę, dok z czterema bramami, wydzielona strefa pakowania z owijarką i maszyną spinającą. Pomiary hałasu wykonano dozymetrią osobistą dla kompletatorów i pomiarem w punkcie pracy dla stanowisk stałych.

Odczytanie wyników. Na doku ekspozycja dobowa 79 dB(A) mieści się poniżej progu działania 80 dB(A), więc sama wartość uśredniona nie uzasadniałaby ochrony słuchu — ale zmierzona wartość szczytowa 137 dB(C) przekracza dopuszczalne 135 dB(C), co przesądza sprawę dla czynności ze zrzutem ładunku. W korytarzach regałowych 85 − 13 = 72 dB(A), czyli ochrona dobra. W kompletacji 91 − 17 = 74 dB(A), również ochrona dobra; wariant o wyższym tłumieniu dawałby 91 − 25 = 66 dB(A), czyli przetłumienie i utratę słyszalności sygnałów cofania.

Widoczność rozdzielono na dwa poziomy: klasa 3 jako komplet na doku i w przedbramiu, klasa 2 wewnątrz hali. Obuwie różnicuje badanie antypoślizgowe według medium: na doku dochodzi odporność całego obuwia na wodę, w strefie ładowania wózków dodatkowo wariant badany na powierzchni zaolejonej. Cały układ opiera się na trzech wielkościach zmierzonych w obiekcie — poziomie hałasu, rodzaju medium na posadzce i warunkach widoczności — a nie na katalogu dostawcy.